Casey’s hut in het bos is niet gebouwd om een storm te doorstaan. Haar dak trilt, de lichten flikkeren en de boom voor haar voordeur zwaait onheilspellend heen en weer in de wind. Maar ze maakt zich veel meer zorgen om het meisje dat ze buiten haar keukenraam ziet rondsluipen. Ze is jong. Ze is alleen. En ze zit onder het bloed.
Het meisje wil niet vertellen waar ze vandaan komt en laat het mes in haar hand niet los. En wanneer Casey midden in de nacht een verontrustende ontdekking doet, slaat de situatie om. Het meisje heeft een duister geheim. Een geheim dat ze koste wat kost wil bewaren. En als Casey te dicht bij de waarheid komt, zal ze de ochtend misschien niet halen.
Met The Intruder hoopte ik opnieuw op een spannende, meeslepende thriller zoals ik die van Freida McFadden gewend ben. Hoewel het boek zeker momenten heeft die je als lezer nieuwsgierig maakt, vond ik dit verhaal helaas minder sterk dan haar andere boeken.
Het grootste probleem voor mij was dat het verhaal afgeraffeld aanvoelde. Waar McFadden normaal gesproken de tijd neemt om spanning op te bouwen en personages uit te diepen ging het hier allemaal net iets te snel. Daardoor voelde het voor mij haastig en minder bevredigend.
Ook inhoudelijk kon dit verhaal me minder overtuigen dan haar andere boeken. De spanning was aanwezig, maar niet zo intens of verrassend als ik had gehoopt. In vergelijking met haar andere boeken mist The Intruder net dat stukje diepgang en originaliteit dat haar werk normaal zo verslavend maakt.
Al met al is The Intruder geen slecht boek, maar wel een van de mindere verhalen van Freida McFadden. Voor fans is het nog steeds een prima tussendoortje, maar wie haar op haar best wil lezen, kan beter een van haar andere boeken kiezen.
