Na Hof van vleugels en verwoesting was het tijd om weer terug te keren naar de wereld van Sarah J. Maas. En hoewel ik Hof van sterren en ijs zeker vier sterren geef, is dit tot nu toe wel mijn minst favoriete deel van de serie.
Na de gebeurtenissen uit het vorige boek zijn Feyre, Rhysand en hun vrienden druk bezig met de wederopbouw van het Nachthof en de wereld om hen heen. De Winterzonnewende zorgt eindelijk voor een moment van rust en feest. Maar onder die gezellige sfeer liggen nog veel onverwerkte gebeurtenissen en oude wonden. Feyre ontdekt dat niet alleen zijzelf, maar ook haar dierbaren nog steeds worstelen met alles wat er is gebeurd.
Wat ik leuk vond aan dit deel, is dat het wat meer draait om de personages, hun relaties en de verwerking van alles wat ze hebben meegemaakt. Hierdoor krijg je een andere kant van hen te zien en voelt het verhaal wat persoonlijker. De wereld van Maas blijft daarnaast geweldig en ik blijf genieten van de sfeer, magie en alle verschillende hoven.
Toch miste ik deze keer een beetje de spanning en vaart uit de eerdere delen. Het verhaal voelde op sommige momenten wat rustiger en daardoor werd ik minder meegesleept. Ik denk dat dat vooral komt doordat dit boek meer een soort tussenstuk is dan een verhaal vol grote gebeurtenissen.
Maar ondanks dat heb ik er absoluut van genoten. De personages voelen inmiddels vertrouwd en juist daarom vond ik het fijn om wat meer tijd met ze door te brengen. Sarah J. Maas weet bovendien als geen ander hoe ze een wereld moet creëren waar je volledig in wilt verdwijnen.
