Wauw. Wat een emotionele rollercoaster was dit boek. Ik had echt niet verwacht dat dit deel me zó zou raken, maar Hof van zilveren vlammen heeft me van begin tot eind meegenomen.
Dit keer staat Nesta Archeron centraal. Sinds ze tegen haar wil in een Hoge Fae is veranderd, worstelt ze met haar nieuwe leven in het Nachthof. De oorlog heeft diepe sporen bij haar achtergelaten en Nesta is niet bepaald iemand die haar gevoelens makkelijk laat zien. Ze is boos, eigenwijs en ontzettend hard voor zichzelf.
En dan is er Cassian. De twee kunnen elkaar regelmatig wel achter het behang plakken, maar de aantrekkingskracht tussen hen is onmogelijk te negeren. Wanneer ze steeds meer op elkaar zijn aangewezen, komen niet alleen hun gevoelens voor elkaar naar boven, maar worden ze ook gedwongen om hun eigen pijn en onzekerheden onder ogen te zien. Ondertussen dreigt er opnieuw gevaar en staat er meer op het spel dan ooit.
Wat ik zo ontzettend goed vond aan dit boek, is de ontwikkeling van Nesta. Waar ik haar in de eerdere boeken soms lastig vond, kreeg ik hier eindelijk de kans om haar echt te begrijpen. Haar worsteling, boosheid, verdriet en uiteindelijk haar groei kwamen enorm binnen. Ik heb gelachen, me geërgerd, mijn hart gebroken voelen worden en op sommige momenten gewoon met tranen in mijn ogen zitten lezen.
De vriendschappen vond ik misschien nog wel één van de mooiste onderdelen van het verhaal. Vooral de band tussen Nesta, Gwyn en Emerie vond ik geweldig. De manier waarop ze elkaar sterker maken en samen groeien, was echt prachtig om te lezen.
En Cassian? Tja….. I do like him! Dat is alles wat ik daarover ga zeggen. De chemie tussen hem en Nesta spat werkelijk van de pagina’s. Hun dynamiek, hun ruzies en de momenten waarop ze elkaar juist op hun kwetsbaarst zien… ik heb ervan gesmuld.
Het boek is misschien wat dikker en sommige stukken hadden voor mij iets korter gekund, maar eerlijk gezegd maakte het me weinig uit. Ik wilde gewoon steeds verder lezen en afscheid nemen van deze personages voelde bijna alsof ik zelf uit Velaris moest vertrekken.
